tel. kom. 693-396-774
tel./fax: (71) 336 10 36
email: centrum@biomed.org.pl

Rejestracja

Historia dysleksji

Wyszukaj w serwisie
 

Dysleksja

jest problemem, który dotyka ludzi od wielu lat, można powiedzieć, że odkąd powstało pismo. Jeden z pierwszych opisów nabytej aleksji (niezdolność czytania), znajduje się w pismach Plinusza w I wieku naszej ery (M.Bogdanowicz). Wspominają oni o wykształconym Ateńczyku, który na skutek urazu głowy stracił „pamięć liter” (M.Maruszewski).

Jako jeden z pierwszych terminu „dysleksja” użył R. Berlin już w 1887 roku. Obecnie termin ten jest ogólnie przyjęty w naukowych ośrodkach na świecie.

Dysleksję rozwojową, występującą u dzieci od początku nauki czytania i pisania, opisano dopiero w XIX wieku, gdy angielski lekarz – okulista W. Pringle Morgan opublikował 7 listopada 1896 roku, w „British Medical Journal”, pierwszy przypadek dysleksji rozwojowej u 14 – letniego chłopca. Chłopiec ten był inteligentny, radził sobie z matematyką, ale nie potrafił nauczyć się czytać. Morgan tak charakteryzował jego problemy : „Słowo pisane lub drukowane zdawało się zupełnie nie docierać do świadomości chłopca, dopiero przeczytane na głos nabierało dla niego znaczenia. Możliwe, że schorzenie to jest wrodzone”. Morgan nazwał to zaburzenie „wrodzoną ślepotą słowną” (M.Bogdanowicz).
 

Historia badań nad dysleksją

Lata 1896-1917
publikacja pierwszej pracy naukowej J. Hinshelwooda zatytułowanej „Wrodzona Ślepota Słowna”, w której to Hinshelwood opisywał przypadki dysleksji, które pozwoliły mu na identyfikację oraz rejestrację jej objawów i wyodrębnienie specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu u dzieci, czyli tzw. dysleksji rozwojowej (M.Bogdanowicz).
W Polsce, w okresie międzywojennym, zagadnieniem tym zajmowali się między innymi: G.Byrchowski, R.Uzdańska. W jednym z opracowań tego zagadnienia była definicja: „ Legastenia jest to wrodzony defekt zdolności czytania, inaczej wrodzona ślepota słowna, wrodzona aleksja, dysleksja, analphabetia partialis, strephosymbolia” (G.Byrchowski).
 
I i II woja światowa
zajmowano się głównie przyczynami dysleksji. Przeniesiono badania nad dysleksją z Europy do Stanów Zjednoczonych, gdzie powstały szkoły o dysleksji. W okresie tym powstały odpowiednie pomoce diagnostyczne oraz metody terapeutyczne.
 
Od II wojny światowej
Dominują w nim badania nad bezpośrednimi (wtórnymi) przyczynami dysleksji, czyli nad jej patomechanizmem oraz intensywnie rozwijane są systemy terapii pedagogicznej i jej ramy organizacyjne. W roku 1949 powstało pierwsze towarzystwo skupiające specjalistów, którzy naukowo i praktycznie zajmują się dysleksją i współpracują z rodzicami dzieci dyslektycznych – Towarzystwo im. Ortona (The Orton Dyslexia Society), założone przez uczniów S. Ortona (M.Bogdanowicz).
 
Lata współczesne
powstały dwa stowarzyszenia: Międzynarodowa Akademia ds. Badań nad Trudnościami w Uczeniu się oraz Międzynarodowa Grupa Badawcza ds. Specjalnych Potrzeb Edukacyjnych. Zrzeszają się w nich przedstawiciele różnych dyscyplin naukowych z różnych krajów.  W roku 1987 powstało Europejskie Towarzystwo Dysleksji, które ustanowiło rok 1993 Międzynarodowym Rokiem Wczesnego Rozpoznania Dysleksji.

W Polsce, w 1991roku, powstało Polskie Towarzystwo Dysleksji założone przez profesor Martę Bogdanowicz, z siedzibą w Gdańsku. Obecnie istnieje wiele oddziałów terenowych PTD.

Prace nad dysleksją prowadził również Fred Warnke, który  odkrył, że osoby z dysleksją nie potrafią automatycznie rejestrować i przetwarzać bodźców wzrokowych, słuchowych i motorycznych. Zużywają na to zbyt wiele energii i przez to nie mogą skupić się na zadaniach wyższych tj. płynne czytanie, rozumienie czytanego tekstu, czy prawidłowa pisownia. Jest twórcą metody Warnke, która pomaga w usprawnieniu tych funkcji.

Czytaj więcej...